Bij elke foto van een stelletje heb ik zin om te lachen, voor 2 miliseconden. Daarna krijg ik de extreme behoefte om het uit te schreeuwen, waarschijnlijk naar mezelf. Wat voor verschrikkelijke levenskeuzes heb ik gemaakt dat ik met mijn naderende 20 jaar geen enkel van dat soort kiekjes heb?
Het is leuk wanneer hij je na een avond om je nummer vraagt, of wanneer je even al je flirterigheid eruit kan gooien naar die bezopen gozer die je zo vaak in de winkel hebt gezien, maar die zich jou niet meer herinnert. Of doet alsof. Het zou leuker zijn als dit gebeurde zonder dat ik vier wendy’s en een boswandeling achterover had. En het zou close to amazing zijn als diegene ook daadwerkelijk iemand was waar ikzelf gek op ben.
Is dit de manier van de meneer daarboven om me te vertellen dat ik genoegen moet nemen met wat ik krijg, want anders krijg ik niets?? Of wil hij me duidelijk maken dat ik inderdaad die koele kikker ben geworden waar ik zo vaak voor wordt uitgemaakt (laatste keer: zaterdag). Of denk ik in de verkeerde richting en ben ik inderdaad onwetend ooit vervloekt door een grijs oud tovervrouwtje boven mijn wieg?
Wat het ook is, het moet stoppen. Dit jaar nog. Ik zal me op yoga storten, op vakanties en zo min mogelijk feestjes afzeggen. Maar ik zou het heel fijn vinden als ik mijn ijsprinses imago mag behouden. Zucht, verandering is moeilijk.
